Til Örnólfs frá Sæmundi Jochumssyni.

Ég á eina góða kunningjakonu sem ég hitti stundum í sundi. Hún heitir Sigríður Ásta Örnólfsdóttir og er jafnaldra mín. Við Sigríður tölum alltaf um alla heima og geima þegar við hittumst og þykir mér það gaman. Hún er líka góður hlustandi. 

 

Við ræðum um nútíð og þátíð. Ég komst af því að foreldrar hennar eru frá Ísafirði og að hann pabbi hennar var komin yfir fimmtugt þegar Sigríður fæddist.  Hún átti góða æsku í foreldrahúsum og minnist foreldra sinna með gleði og ást.

Það bar á góma að langafi minn hafi átt heima á Ísafirði. Hann hét Sæmundur Jochumsson, fæddur 1845 og dáinn 1908.

Sigríður sagði mér þá að pabbi sinn hefði þekkt hann og Sæmundur hefði ort vísu um pabba sinn. Hún kom svo seinna með þessa vísu uppskrifaða fyrir mig.

Ég var að tala við Sirðríð í dag og hún sagði að ég mætti birta hana og hér kemur  hún.

 

 

Til Örnólfs.

 

Örnólfur mig ungan beiddi að yrkja bögu.

En ég kann lítt orðum haga.

Öllur fríður ? maður að laga.    (Hún vissi ekki hvað stóð þarna)

 

Örnólfur er eirðarlaus.

Inni vill ei tolla.

bráðólmur með beran haus.

Brýst í leikinn skolla.

 

Hjá Örnólfi sneiði öfund, háð

á lífleiði fæ ég spáð

honum greiðist dugur dáð

djörfung  heiður , blessuð náð.

 

Nú skal enda Örnólfs brag

aðra bið ég fara í lag

þessa litlu ljóðagrein

lesa og þýða fyrir svein.

Sæmundur Jochumsson.  

Ljós.

 

Borgarljós. ljósastikur, gul rönd af mána, nálægt jörðu, firðarsúla, stjörnur, svartur himinn,bjarmi af bæjarljóum. 

Þetta sáum við allt áðan. Ég var bara með litlu myndavélina og veit ekki hvort hægt er að taka  mynd af þessu. 

Við keyrðum upp á Nesjavallarveginn. Ferðinni var heitið þangað til að leyfa barnabörnunum að sjá stjörnurnar. Þær sjást nú ekki í borgarljósunum

Þegar komið var aðeins upp á heiðina, blasti friðarsúlan við. Mikið var hún allt í einu falleg. Náði svo hátt upp í himininn. Hérna í Reykjavík sé ég hana aldrei svona. Þessi appelsínuguli máni hafði elt okkur alla leið. Rönd var hann bara og þegar við komum út úr bílum blöstu stjörnurnar við. En ekki vorum við lengi úti. Það var ekki logn og frostið var 8 stig þarna.

Á leiðinni heim sagði ég  börnumum frá þætti sem ég sá í sjónvarpinu. Í honum voru tvö börn frá Tíbet að fara í skóla eftir ísi lagðri á. Faðir þeirra fylgdi þeim og voru þau 6 daga á leiðinni í hörkufrosti og voru aðstæður lífshættulegar. En við fórum bara inn í heitan bílinn okkar.

Horfðum á friðarsúluna, stjörnurnar, ljósastikurnar, mánan, bjarmann frá borginni og borgarljósin.

Þetta var góð ferð.  

Inga dúkka brotin.

Ég fékk hana Ingu dúkku þegar ég var þriggja ára. Mamma mín fór sem þerna á skipi til Galsgow og hún kom með hana Ingu til baka. 

 

Hún mamma fór í þessa ferð til að hressa sig upp. Móðursystir hennar, hún Dúlla var þerna á skipum. Ekki veit ég hvort Heklan var komin til þá en Dúlla var árum saman á Heklunni. Kannski var þetta Súðin.

Mamma hafði átt andvana barn árið áður. Þess vegna fór hún í þessa ferð. Ég var í góðu yfirlæti hjá afa og ömmu í Jónshúsi.  Þar svaf ég á hermannabedda við ofn húsins en þetta var stór kolaofn og lá rör úr honum upp á loft.

Ég var þarna í dyrunum milli stofunnar og litla herbergisins. Afi og amma sváfu í litla herberginu en Stína frænka 18 ára í horni stofunnar, bak við stofuborðið,  Gunni frændi 13 ára unglingur í hinu horninu. 

Svona var þetta þá og mér 3 ára barninu leið vel.

Mamma kom. Hún kom með dúkkuna og pínulitla tómata og sá  ég ekki aftur þessa gerð fyrr en núna fyrir nokkrum árum.

Dúkkan var úr einskonar næloni eða þunnu hörðu plasti.  Ég skírði hana Ingu eftir henni mömmu. Ég eignaðist margar dúkkur.Föðurbróðir minn var í siglingum og einnig mágur  pabba. Þeir keyptu dúkkur og einnig dúkkuvagn handa mér. 

Ein dúkkan mín hét Ásta eftir föðursystur minni. Hún var mjög falleg og vel gerð. Fullorðin kona sem ég þekkti smávegis, kona manns í siglingum, girntist hana og bað mig um að gefa sér hana.  Ég hef líklega verið sex eða sjö ára þá. Ég gaf konunni dúkkuna og var mamma mjög leið yfir því en kunni ekki við að sækja hana.

Inga varð þó eina dúkkan sem varð eftir.   Mamma geymdi hana fyrir mig. Þegar ég svo var að taka til í húsi foreldra minna í Langagerði fyrir nokkrum árum fann ég Ingu í poka. Hún var komin í sundur og ætlaði ég að láta gera við hana.  Ég vissi þó ekki um nokkurn dúkkuviðgerðarmann. Hún var svo látin vera í pokanum á hillu í svefnherberginu.

Ég hafði ekki gleymt henni en þetta hafði dregist. Í gær vorum við hjónin að taka til og fannst þá Inga með mölbrotinn fót í pokanum á  hillunni.  Nú veit ég ekki hvort hægt er að gera við hana lengur því hún er samsett á haus, búk, handleggjum og fótleggjum með teygju eða bandi.

Mikið var ég leið.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jórunn Bjarnadóttir.

Ég er hér með í hendinni gamalt blað.  Á því stendur 

 

                  _
                        JÓRUNN BJARNADÓTTIR. 

                                      yfirhjúkrunarkona.

                                     F. 21 maí 1882.   D. 31 október 

 

Mikla drottinn dáð þér sendi

döprum til að líka her.

Blysið hátt þú barst í hendi

birtu lagði út frá þér.

 

Þér var ljúft að líka og hjúkra,

lífsins gróðri í hjörtun sá.

Reyndist móðir margra sjúkra,

sem mein og sorgir beiskar þjá. 

 

Líf þitt hefur liðið svona:

að lækna, hugga og veita brauð,

þú varst meiri en meðalkona

að manndómsgildi í hverri nauð.

 

Margur hér í húmi grætur

_ hinumegin birtan skín.

Sendu öllum sárabætur 

sem að áður nutu þín. 

 

Þér var kært að halda í háttinn.

Hreysti þinnar fallið vor.

Þú hefur liðið lokaþáttnn

_á leiðinni voru blóðug spor.

 

Upp til bjartra betri geima

berst inn andi vængjum á.

Svíf þú inn í sælli heima

sorgum jarðar burtu frá.

 

 Þig ég kveð með kærum þökkum.

 _kvöldið breiðist yfir fljótt.

Upp til þín, frá anda klökkum,

óska að berist : Sofðu rótt!

                            Una Sigtryggsdóttir    

 

 

                           

  

Hún er farin.

   Móðursystir mín er dáin. Hún varð áttræð í vor. Í mínum huga er hún alltaf hin unga og fallega Stína.     Ég hugsa til frænku minnar og ég hugsa til gamalla daga. Ég hugsa til barnana hennar.  Frænda minna og frænku. Ég samhryggist þeim.   

Ég hugsa til dagana þegar við Stína fórum saman í bíó  þegar ég var unglingur. Hvað við gátum hlegið mikið saman.

Stina að syngja heima í Langagerði eða í Gnoðavoginum. Stína með gítarinn.  Stína að keyra braggann og hvað við hlógum þegar hann hossaðist. Stína með krakkana sína hjá okkur í Langagerði. 

Stína í Jónshúsi. Stína þegar Heiða fæddist. Þá var ég bara rúmlega þriggja ára en ég man hvað Stína hjalaði við Heiðu. Bollan mín, fiskibollan mín, kjötbollan mín.

Þegar við mamma og Stína fórum í sjóinn við Ægissíðu. Ég smábarn í kerru en ég man þetta og að krabbi beit hana í fótinn.  Löngu eftir að ég varð fullorðin nefndi ég þetta við hana og hún sagði að þetta væri rétt og það hefði verið svo vont að láta bíta sig í tána.  

Stíina á Lindargötunni. Drengirnir fæddust.  Stína og Nilli. Stína sem móðir og góð móðir. Stína og leikaramyndirnar sem  hún límdi inn í blöð. Stína að pússla í Jónshúsi. Stína sem prjónaði svo fallegar peysur og saumaði svo fallegar myndir.  Stína að syngja um Hegu fögru þegar við keyrðum Hvalfjörðinn. Hún kunni allt kvæðið. 

Stína og Steini og tímabilið sem þau voru mikið með okkur Pálma. Þau voru skírnarvottar Begga míns.  

Stina og kettirnir og líka hundarnir. Skotta auðvitað.  Endalausir liðnir dagar, en nú er Stína farin. 

Engin er samt farinn. Ekki alveg farinn. Lengi hef ég ekki verið með Stínu en hún eins og aðrir ættingar og ástvinir deyja ekki því þau eru þarna í minningunni og draumum mans.  

Ég skrifaði þetta um daginn og ætlaði að birta en þá áttaði ég mig á því að það var ekki búið að auglýsa andlátið svo ég hætti við.

Áðan var ég við kistulagninguna hennar Stínu frænku. Mér varð mikið um. Stína guð blessi þig.  

Ég sat hér og hlustaði.

Ég var að hlusta á nýjustu plötu Sólstafa. Hún heitir Svarir sandar. Mér finnst hún góð. Ég setti hana inn í tölvuna og þegar ég var búin ýtti ég á lag í töfvunni, svona að tilviljun og það var þá segulbandsupptaka með ömmu  minni og systir hennar.  

Ég tók þetta upp þegar ég var ung stúlka. Mikið var gaman að heyra í þeim. Seinast á bandinu spilar amma á orglið sitt. Ég fór meira að segja ekki að gráta eins og stundum þegar ég heyri í elsku ömmu minni.  

 Það er til plata sem tekin var upp 1933 og er með einsöng ömmu minnar. Ég hlustaði á hana efir á. Mikið var þetta fallegt.Fallega unga, röddin hennar.   Reyndar var röddin hennar alltaf ung. Þannig hljómaði hún. Hrein og falleg.  

Ég óska syni mínum og félögum til hamingju með plötuna þeirra. Og ég gleðst um leið yfir þessu gamla sem er allt öðruvísi en bæði er gott.

                                                                    

Amma, ,Dúlla systir hennar, Gunni móðurbróðir minn og ég á góðri stund í Langagerði.

 Sólstafir.  Guðmundur Óli sonur minn tók þessa mynd sjálfur. 

Um leið og ég skrifa þetta vil ég óska honum til hamingju með B A prófið sem hann lauk nýlega frá London í listljósmyndum.

 

Bæjarferð

Það var svo gaman í gær. Við hjónin skelltum okkur í bæjarferð. Strætó gengur á klukkutíma fresti hér á sunnudögum en það gerði bara ekkert til. Með strætó ætluðum við. Ekki afþví við hefðum ekki bíl heldur afþví að við vildum hafa þetta svona. 

Bílinn var nýfarinn af stöðinni okkar  svo við gengum bara niður í Mjódd. Það var 17 stiga hiti og logn. Ekki ömulegt að fara í göngutúr.

Við náðum fljótt í bíl í Mjóddinni og við fórum úr honum á Hlemmi. Við gengum niður í bæ. Margt fólk var á Laugarveginum og líka á torginu og Austurvelli.

 

í Hafnarstræti á horninu á Aðalgötu og Vesturgötu settumst við niður og fengum okkur einn bjór hvort.Þetta er í fyrsta skipti sem við sitjum á útiveitingarhúsi í Íslandi.  Við erum víst algjörir forngripir.

Ég naut þess að sitja þarna og fylgjast með lífinu. það var eins og tíminn hefði stoppað á meðan. Mér fannst allt rólegt og þægilegt, þó að það væri fullt af lífi í kringum mig. Auðvitað tók ég myndir. Ég var með nýju vélina mína.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tíminn stóð samt ekki kyrr og við héldum áfram. Gengum upp Laugarveginn aftur og stoppuðum á Laugarvegi 73  og fengum okkur hamborgara. Pálmi spurði manninn sem kom  með hamborgarana hvað staðurinn hefði heitið áður og hann sagði okkur það nefndi tvo staði og sagði svo að það áður hefði þetta verið rónabúlla þarna. Þetta var sko engin rónabúlla núna og þarna var notalegt. Hamborgararnir voru mjög góðir fannst mér. 

Nú gengum við upp á Hlemm og sáu á eftir strætónum okkar.  Hann var að fara  upp götuna þegar við komum. Númer 12, sá sem fer í þveröguga átt var að koma og við sögðum bílstjóranum að við ætluðum að fara rúnt með honum.

Þegar við komum í Skeljanes bauð hann okkur að vera inni eða fara út eins og við vildum. Hann myndi hafa bílinn opinn. Hann átti að stoppa þarna í 20 mínútur.

Við gengum út og ég tók myndir.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Þarna var margt fólk að ganga, hlaupa, hjóla eða einfaldlega að njóta útiveru. Ungur maður  bauð okkur góðan dag. Hann var með 3 ára telpu á þrihjóli. Við buðum góðan dag og telpan bauð líka góðan dag. Góðan dag unga fröken sagði ég.  Góðan dag sagði hún. Ég heiti Jóhanna  Guðrún Aðalsteinsdóttir bætti hún við. Hún talaði við okkur lengi og pabbi hennar varð bara að bíða. Þetta var þolinmóður og góður pabbi. Ert þú í balletslóm spurði ég. Þá fór sú litla upp á tærnar og dansaði á þeirm. Hvergi bangin, skír og dugleg stelpa.

Við kvöddum. Fórum í strætóinn og töluðum aðeins við bílsjórann. Heim á leið heldum við. Þessi bæjarferð var mjög skemmtileg. Við vorum ekkert að flýta okkur. Ferðin frá því að við fórum að heiman og þangað til við komum heim aftur tók fimm tíma.  

Bergen

 Mig var að dreyma Bergen í nótt.  Ég sagði einhverjum frá því að ég myndi enn eftir því þegar ég sigldi  inn í Bergen hvernig börnin hefðu verið að leika sér úti og ég heyrði köll þeirra í klettunum. 

Þetta er satt. Ég var 15 ára, varla meira en barn sjálf. Við sigldum eftir ströndinni og ég heyrði í börnunum sem voru að kallast á. Þetta var svo vinalegt.  

Eiginlega var þetta fyrsta "útlandið" sem ég kom til. Jú á leiðinni höfðum við komið til Færeyja og þótti mér gaman að koma þangað.

Dúlla systir ömmu minnar var þerna á skipinu. Skipið var strandferðarskiðið Hekla og þótti mér mjög gaman um borð.

Við Dúlla fórum í land. Reyndar kom ég á fleiri staði í Noregi. Stavanger og Kristiansand. Við Dúlla fórum með klafa upp fjall og fannst mér það sérstakt. Mér fannst líka eitthvað svo sérstakt að ganga um þar sem gömlu húsin við höfnina voru.

Ég fór í Trollhagen, heimili Griegs. Ég var beðin um að fara með þjóðverjunum í rútu. Ekki var ég farin að læra þýsku þá og mér varð dálítið um þegar ég  á heimili Griegs skildi allt sem var verið að segja okkur. Ekki veit ég hvernig það skeði, en í dag tala ég þýsku.

Það sem mér er minnistætt og það getur verið úr annarri ferð, því ég kom þarna aftur næsta ár og líka með Dúllu, er rigningarveður. Allir krakkar voru í stívélum. Fallegum stívélum finnst mér. Við vorum við einhverjar tröppur og þarna var kirkja.

Ég kom líka þar sem styttan af Snorra Sturlusyni er. það fannst mér sérstakt þá en nú finnst mér þetta bara eðlilegt samhengi sögunnar.

Læt ég þessum slitróttu minningum lokið og set myndir inn.  

               

 í Noregi 

 

 

 

 

 

 

 

Í Færeyjum og Kaupmannahöfn  og sú neðsta í Noregi 

Skemmtileg tilviljun.

Ég lagði á stað gangandi með Freyju út í Krónu. Hún átti að hjálpa mér að finna eitthvað í kvöldmatinn. Ég vildi finna eitthvað sem þeim systkinunum líkaði. 

Ég var klædd í nýju peysuna mína sem ég lauk við í dag og hafði verið að prjóna síðustu 11 daga. Peysan var ekki eins á litinn og sú sem ég sá í blaðinu.

Við Freyja stóðum svo við kjötkælirinn og speglerðum í því hvað við vildum kaupa. Við vorum ekki vissar. Það voru margir þarna.

Ég sný mér við og sé þá konu brosandi.  Ég varð hissa. Ekki afþví að hún var að brosa nei fyrst sá ég brosið en svo sá ég peysuna hennar. Hún var í eins peysu og ég og í sama lit.  

Konan sagði mér að hún væri nýbyrjuð að prjóna. Peysan hennar var mjög falleg.  Ég segi sem svo. Það eru góðar uppskriftir í þessu blaði. Já segir hún. Ég er byrjuð á annarri peysu. Ekki þó þessari með tveimur tölunum spurði ég  Þessari rúnuðu á neðan sagði hún. Jú ég er einmitt  byrjuð á henni. Það er einmitt peysan sem ég hef hugsað mér að prjóna næst.  

 

Brúðkaupsafmæli.

Hér sit ég og skrifa á 37 ára brúðkaupsafmæli okkar Pálma. Ég hef verið að skrifa ýmislegt fyrir mig sjálfa en nú ætla ég að skrifa blogg. 

 Veðrið var gott á þessum degi fyrir 37 árum.Þó ekki eins gott og í dag því það gerði skúr um mðjan daginn.  Það stytti upp aftur og birti. Um kvöldið var ágætis veður.

Kerlingabækur sögðu að hjónabandið yrði eins og veðrið á brúðkaupsdaginn.  Ég er viss um að ég var hjátrúarfull fyrir 37 árum. Ég trúði því að það væri sjö ára ólukka að brjóta spegil. Ég trúði allri þessari vitleysu, eða er ég nú bara að skrökva upp á mig?

Hver veit nú.  Hjónabandið hefur gengið ágætlega. Auðvitað vorum við ekki alltaf sammála og erum það ekki en það er góður vilji hjá báðum að leysa málin.

Ég var í hvítum kjól úr damask silki sem mamma saumaði á mig.  Pálmi gaf mér peninginn fyrir kjólum. Í þá daga vann ég á Laugaveginum. Laugavegi 4 í Lífstykkjabúðinni og þar hafði ég góða vinnuveitendur og gott samstarfsfólk.

Við Pálmi flugum til Akureyrar um kvöldið og við dönsuðum í Sjallanum. Helena söng fyrir okkur. Ungar stelpur sem við töluðum við létu vita að við hefðum verið að gifta okkur.

Nafnið mitt á myndasíðunni minni er telpukona en það var einmitt það sem stelpa kallaði mig um kvöldið reyndar stelpukona vegna þess að hún sagði að ég væri svo ungleg, þegar ég sagðist ekki vera stelpa heldur kona. ;-)

Nú sit ég hér 37 árum seinna og verð að segja að lífið er ágætt.