Við fórum í morgunmatinn og ekkert sérstakt um það að segja. Við fórum svo aftur upp. Tókum dótið okkar saman. Það var nú ekki mikið.  Við notuðum eina tösku og við keyptum sama og ekkert. Ég keypti einn bol og eitt veski, auk styttu af Sweik. Pínu litla.  Það voru keyptir bolir handa barnabörnunum, riddari, og men.

Enda kom í ljós að okkar sameiginlega taska með kápunni minni innanborðs var 17 kíló.

Nú lögðum við okkur til klukkan að verða 10 en þá átti að vera búið að ská sig út af herberginu. Þernan kom þrisvar opnaði og lokaði svo þegar hún sá að við vorum inni.  Í síðasta sinn skellti hún.  

Við fórum niður með töskurnar og létum geyma þær.  Við höfðum látið þernuna fá afganginn af tjékknesku peningunum okkar og lestar miða. Við vorum með allt of marga fyrir mistök. Ef hún er með lestarkort, getur hún eflaust eitthvað gert við miðana.

En svo kom upp staðan. Hvað átti að gera til klukkan 1?  Tíminn virtist ekkert ætla að líða. Við fórum út í kaupfélagið , keyptum safa og jógúrt.  Sátum svo úti með þetta.

Gengum um í garði á milli blokka í nágrenninu og fórum svo á hótelið. Sátum í  lobbýinu. Fórum upp á næstu hæð . Þar var allt eins og frá tímum komúnistana. Ráðstefnuherbergi voru þar.  

Loks settumst við í garð barsins. Þar höfðum við ekki verið áður. Pálmi fékk sér ekkert, því hann átti að keyra frá Keflavík.  Unga parið var þarna. Seinna bættist Guðmundur við. Þá fararstjórinn okkar og tíminn leið.

Við vorum komin í rútuna. Hún var að leggja á stað. Skólataskan mín sagði ég. Ég er  allaf með gamla skóla eða skjaltösku á ferðum og í henni er smátaska með pössunum. Hún er vön að vera á gólfinu og nú saknaði ég hennar. Ég hafði steingleymt henni á hótelinu.  Stopp kallaði ég og útskýrið hvað var um að vera. Við vorum bara farin nokkra metra. Við Pálmi  hlupum til baka og sáum töskuna í afgreiðslunni áður en ég þurfti að segja nokkuð. Ég bara benti, fékk töskuna og þakkaði fyrir mig. 

Rútan beið. Nú var fólk sótt á him hótelin 6. Allt gekk eins og í sögu. Við komin í flugvélina fyrr en ég vissi af. Ég las bókina um hundinn. Ferðin gekk vel heim.

Pálmi sótti bílinn. Við kvöddum nýja kunningja og fórum heim.  Ég vissi að ég mundi sofa í góðu rúmi um nóttina. Ferðin var góð og það var gott að koma heim.

Við gerðum hlægileg mistök þegar við keyptum bolinn á 10 ára sonarsoninn. Bolurinn er með stórri bjórkönnu og það sendur The Beer Team á  honum. ahhah

Við fórum í morgunmatinn og allt var fullt. Það var stærðar röð að borðinu með matinn. Ég ætlaði að setja veskið mitt á borð og taka frá en kona sem talaði mál sem ég skildi ekki, gerði mér það ljóst með fasi sínu að þetta væri upptekið.

Ég snéri mér að næsta borði. Þar sat ein kona. Ég spurði hvort það væru laus sæti þarna og hún sagði já Ég lét veskið mitt á borðið og Pálmi húfuna sína.

Síðan fórum við í röðina. Þegar við komum aftur sat þjóðverji við borðið en konan var farin. Hann spurði kurteislega hvort hann mætti sitja hérna.  Já, sagði ég hér eru laus sæti. Hann spurði þá hvort maðurinn minn gæti setið á endanum og vinur sinn þarna. Jú, sjálfsagt sagði ég. Þetta voru tvenn hjón frá Forcheim nálægt Nürnberg og voru þau ánægð með það að ég hefði komið á heimaslóðir þeirra.  

Það voru fimm íslendingar á hótelinu. Guðmundur heitir einn þeirra. Hann kom í morgunmatinn og spurði hvort við yrðum ekki samferða í bæinn.  

Auðvitað sögðum við. Guðmundur er kátur og skemmtilegur maður.  

Við áttum bókaða ferð um Kastalahverfið  

Við vorum komin langt áður en við áttum að mæta. Við hittum Sjöfn og Emmu og þær sögðu að við gætum beðið þarna eða farið á staðinn þar sem rútan kæmi. Það ætti að ganga að rútunni á eftir. Þær sögðust vita hvar rútan stoppaði. Við lögðum á stað og hittum íslendinga sem voru að fara í sömu ferð og við. Þau héldu niður að Púðurturninum, þar sem átti að mæta.  

Við vorum búin að ganga dálítið langt. Þá segir Emma, nei þetta var ekki svona langt. Best er að fara til  baka. Við flýttum okkur til baka og hittum fólkið á leiðinni. Leiðsögumaðurinn, hann Sigþór, kallaði í okkur.  

Rútan var ekki merkt og við vorum búin að stoppa hjá henni. Við keyrðum nú að Kastahverfinu. Pálmi náði í sæti fremst. Hann gerði það reyndar  alltaf 

Þarna voru margar mjög fallegar byggingar og leiðsögnin var mjög góð. Karen annar fararstjórinn, hún sést þarna brosandi á myndinni fyrir ofan, passaði að engin drægist aftur úr. Hún var öftust en Sigþór fremstur.

Þarna upp á hæð var eftirlíking af Eifelturninum og læt ég myndina sem ég tók fylgja hér.

Það var margt að sjá og læt ég nokkrar myndir duga. Þar á meðal þessar fyrir ofan. 

Við fórum inn í kirkju og þar voru yndislegir gluggar. Okkur var fylgt niður brekku mikla og þar var kynningin búin. í kirkjunni þarna á myndinni spilaði Mozart.

Nú fengum við Guðmunur, Sjöfn, Emma. Pálmi og ég okkur hressingu. Við settumst á útiveitingarhús. Þjóninn tók myndir fyrir okkur.  

Þarna fengum við okkur  bjór og mat. Guðmundur fékk sér kók og mat. Hann sagðist ekki vera kominn á það þroskastig að fá sér bjór. Emma og Sjöfn fengu ostabakka og þeir voru svo stórir að þær þurftu að leifa helmingnum.

Við gengum niður brekkuna og allt í einu vorum við komin að Karlsbrúnni. Vissir þú ekki að við ættum að lenda hér spurði Pálmi. Nei, ég hafði ekki hugmynd sagði ég. Það er marg búið að segja okkur það sagði Pálmi.  

Nú gengum við um í bæum. Við týndum vinkonum okkar en vorum með Guðmundi. Við komum heim á hótel um hálf sex. Þá fengum við Pálmi okkur kríu.

 Um kvöldið fórum við út að borða í nágrenninu með Guðmundi og ungu íslenku pari sem var á hótelinu. 

Við Pálmi fengum okkur silung og var hann góður. Eftir matinn og þegar við höfðum borgað, fékk ungi maðurinn sér bjór í fremri sal og Pálmi vodka. Klukkan var 10 og okkur fannst allt í einu að við værum óvelkomin og það ætti að loka. Það var bara einn maður þarna í fremri salnum með blaðið sitt og bjór. Við fórum út of sáum þá að það var  opið til 12.

 Þegar við komum á hótelið byrjaði Pálmi að tala við stúlkuna í afgreiðslunni á íslensku.  Ég hafði aldrei séð þessa stúlku áður. Hún segir með þjósti. Don't you speak Englsh or German. Yes, both. Sagði ég. 

Ég bað hana að verkja okkur kl 7. Hvaða herbergi eruð þið á, spyr hún. 615 segi ég. Á hvaða herbergi eruð þið segir hún aftur. 615 og í þriðja skiptið, ég sagði 6-1-5.  Við báðum um að láta vekja okkur í morgun en það var ekki gert sagði ég.  Það getur ekki verið þetta er átómatiskt, sagði hún. Nei, síminn hringdi ekki. Þetta er átómatískt nærri öskraði hún. Þú ert ekki að hlusta á mig, sagði ég. þetta er átómatístk sagði hún einu sinni enn.

Afhverju  kvörtuðu þið ekki í morgun sagði hún. Málið var að ég vildi gera það en Pálmi sagði mér ekki að gera það.  Ég sagði nátturulega ekkert um það. Við hefðum getað sent tæknimann sagði hún. Síminn er ekki bilaður sagði ég. Ég benti á Guðmund og sagði  hann hrindi áðan.

Hún sagði að það væri áræðanlegt að síminn myndi  hringja og ég fór.  Unga stúlkan í hópnum var hneiksluð á dónaskapnum í konunni. Hún hafði líka orðið fyrir því að sofa ekkert afþví rúmmið var of  hart.

Nú fórum við Pálmi í háttinn.  

Ég fékk mér göngutúr í verslunarmiðstöð sem er hinum megin við götuna. Ég ætlaði að fara í C&A en kjarninn var svo ruglandi að ég fann ekki staðinn. Ég gekk fram og til baka og kom svo bakdyramaginn að kaupfélaginu, eins og við Pálmi köllum matvörubúðina. Þar voru fjórir menn að reykja. Ég spurði til vegar en enginn vildi skilja mig. Ég meira að sega, sagði stafina og benti á föt. Jæja þá, ég fór og svo fann ég Marks og Spencers.  Stúlka í búðinni vildi aðstoða mig.  Ég útskýrið að ég væri bara að skoða. Hún fór en kom til baka og sagði svo. Má ég spyrja þig. Já, Hvaðan ertu.Ég sagði Iceland en hún skildi ekki svo ég sagði Ísland og hún sagði vá. Ég sá ekkert þarna og fór í C&A sem er við hliðina. Þar var allt rándýrt svo ég fór bara aftur á hótelið.  Þar með var ég hætt við fatakaup en frétti svo að í bænum hefði ekki verið svona dýrt í C&A. 

  Við tókum Meró í bæinn. Í Prag eru aðeins 3 línur. Ein er rauð og það var okkar lína, önnur er græn og sú þriðja gul. 

við tókum rauðu línuna að Muzeum og síðan grænu að gamla bænum. Þá þurftum við ekki að ganga þann spöl frá Vaslav torgi eins og daginn áður.

Meiningin var að kaupa smáræði handa barnabörnunum og líka bara að vera í bænum og njóta lífsins.

Pálmi á hermannahúfu frá Úkraninu.  Hann var með hana. Á fyrsta staðnum sem við komum á, við keyptum bol þar spurði stúlkan um húfuna. Ég sagði, hún er frá Úkraninu en við erum frá Íslandi. Þá sagði stúlkan okkur að hún væri frá Úkranínu. Við sögðum henni að vinur Pálma hefði gefið honum húfuna. 

Næst settumst við niður og fengum okkur hressingu. Maðurinn þar spurði um húfuna og hann var þá líka frá Úkraníu. Við komumst að því að margir sem vinna í gamla bænum eru þaðan.  

Við gengum um bæinn og allt i einu uppfyltist ein ósk mín. Við stóðum við krána, góða dátans Sveiks. 

Ég myndaði eins og brjáluð manneskja og síðan fórum við inn og fengum okkur ostasalat og bjór.  

Ég las söguna fyrst þegar ég var 16 ára og ég las hana líka upphátt fyrir vinkonu mína. Við skellihljóum, hvað eftir annað. Auðvitað skildum við ekki kaldhæðnina og hana skildi ég ekki fyrr en seinna. Ég hef lesið bókina nokkrum sinnum og heyrt hana lesna í útvarpi.  

Þegar við yfirgáfum staðinn spurðum við um letrið sem stóð upp á vegg. Tékkar eru nú ekki sleipir í ensku og þjóninn gat ekki sagt okkur það. Hann spurði annan þjón og eftir hik sagði hann "Fuck you Sweik"og við hlógum. Sveik var góður náungi sagði ég og þeir voru ánægðir með það. 

Við héldum göngu okkar áfram. Einu sinni þegar mig verkjaði í bakið settumst við í lítið kaffihús.

Við komum á markaðinn og ég keypti mér veski því mitt var ónýtt og veskið sem ég var með var bara plastveski. Ég fékk veski á 10 evrur.

Ég ætlaði ekki að nota evrurnar mínar en neyddist til þess í þetta skiptið og þetta var nú í lagi.  

Við komum okkur á Metró stöðina og spurðum hvort þessi lest færi að Muzeum. Það er betra að spyrja Tjékkana ekki. Þeir segja já við öllu og svo er maður kominn í vitlausa lest.

Ég lenti í að spyrja fólk sem þó ekki voru Tjékkar , ég áttaði mig á því seinna.  Konan sagði já og svo þegar hún sagði við mig Thank you madam fannst mér það skrítið svo ég spurði aftur og meir, hún sagði alltaf Thank you madam og síðast sagði kallinn hennar það líka.  Það var farið að síga í mig. :-)

Nú fórum við á hótelið. Fyrsta kvöldið borðuðum við svo góðan mat þar. Nú vildum við láta mæla með mat. Viljið þið eitthvað ekta Tjékkneskt sagði þjóninn. Jú sögðum við. Hann bauð upp á einhverjar pylsur en segir svo allt  í einu að þær séu búnar. Hann nefndi nautasteik en við vildum ekki svo mikinn mat. Þá nefnir hann tjékkneskan mat, reyktan sviínahnakka. Já, sögðum við. Þetta var algjör viðbjóður og við leyfðum nærri öllu.

Nú var farið að sofa.  

Það voru fáir í morgunmat. Ég fékk mér kaffi úr vél og brauð og álegg með. Einnig fékk ég mér egg og ein fjórða úr appelsínu sem búið var skera niður.

Ég sat þarna lengi, hálf utan við mig af svefnleysi. Pálmi kom og fékk sér að borða. Ég tók mynd af honum við morgunverðarborðið.  

Læt vera að sýna hana vegna þess að hann er að tyggja matinn á henni.

Kl hálf níju vorum við komin í bæinn. Við tókum Mero og gekk það vel. Það voru fimm stöðvar í bæinn.

Við ætluðum í kynnisferð sem við pöntuðum og borguðum heima. Hún var kl 10. Nú var ég ekki með minnismiðann okkar. Ég var hálf rugluð efir nóttina, en ég var viss um að við ættum að mæta við Þjóðminjasafnið.  Þangað vorum við komin og sátum rétt hjá á Vláclav torgi. Þar er stytta af riddara á hesti og hafði tjékkneski leiðsögumaðurinn sem fór með okkur í rútunni daginn áður sagt að þetta væri stefnumótastaður bæjarins.

Þarna sátum við í sólinni. Verðið var mjög gott og það var eins heitt og daginn áður. Reyndar varð heitara þvi okkur var sagt að það væru 34 stig.

Þarna horfðum við á mannlífið. Margir hópar ferðafólks söfnuðust saman þarna og það var lagt á stað í göngu. Einnig sáum við vinafjölskyldur sem mættust þarna. Það var nefnilega laugardagur.  

En eitthvað fór þetta að verða skrítið því þegar klukkuna vantaði korter í 10 var enginn íslendingur mættur.

Hvað var til ráða. Ég var ekki með minnisblaðið en hugsaði sem svo að ég gæti notað síðasta númer sem ég hringdi í, í símanum.  Ég tók upp símann en þá var dautt á honum. Ég sló inn pin númerinu mínu en fékk þau skilaboð að þetta passaði ekki. Ég sló því aftur inn og fékk rautt aðvörunrmerki.  En aftur reyndi ég og þá stóð að ég væri með takmarkaðan aðgang.  Loks tókst að kveikja á símanum og ég gat hringt í leiðsögumanninn okkar. Hann sagði að við ættum að hittast við Púðurturninn og sagði mér til vegar. Hann sagði að þetta væri sex mínútna ganga.  

Við þutum á stað áhyggjufull um að missa af  hópnum og þarsem við höfðum aldrei komið þarna áður vorum við ekki viss um að finna staðinn og fólkið. Göturnar voru fullar af fólki eins og það væri 17 júní, Svona var þetta allan tímann sem við vorum þarna.

Ég fann ógurlega til í bakinu og gerði það oft á göngum þarna en þrátt fyrir allt var þetta skemmtilegt frí og gaman að vera úti í góða veðrinu og njóta vorsins þarna.

Við náðum fólkinu og það var haldið á stað.  

Það var haldið á stað og leiðsögukonan okkar hélt uppi íslenska fánanum svo við sæjum hana.  Sumir leiðsögumenn héldu uppi regnhlífum.

Ég var alltaf að mynda. Það finnst mér svo gaman. Ég var með tvær vélar með mér, þá litlu sem er með svo lélegan aðdrátt að ég nota hann ekki en hún er góð annars og svo vélina sem ég keypti í bandaríkjunum í fyrra. Hún er með venjulegum rafhlöðum og duga þær lengi. Nú vildi svo til að þær voru búnar þar sem við stoppuðum og ég ætlaði að flýta mér að setja nýjar í, fjögur stykki en allt fór í handaskolum hjá mér. Ég setti þetta allt öfugt í og missti svo allt dótið sem ég var með á götuna. Ung kona hjálpaði mér og setti þetta í.

Á stað héldum við aftur og fengum heilmikla fræðslu um Prag.  Við vorum komin á torgið þar sem postulaklukkan er á kirkjuturninum. Það var svo fallegt þarna að ég tapaði mér alveg. Skaut of skaut á vélinni og tapaði líka  hópnum.  Eftir stóð Pálmi með mér og svo fundum við tvo aðra strandaglópa. Tvær konur á besta aldri. Við héldum að það þyrfti að hjálpa þeim en annað kom í ljós. Þetta voru alvanar ferðakonur og mjög klárar.  Þær voru líka mjög skemmtilegar. Við fjögur settumst á útiveitingarhús, fengum okkur  einn bjór hvort og skemmtum okkur vel, við samræður og að horfa á lífið í kringum  okkur.

Þær stöllur heita Sjöfn og Emma. Emma er dönsk. Þær eru báðar ekkjur. Þær voru góðar saman og rólegar, stoppuðu oft og skoðuðu. Við héldum nefnilega áfram með þeim og komum að Karlsbrúnni eftir langa stund.  Þar í mannfjöldanum týndum við þeim. Við vorum nú nokkru sinnum búin að týna þeim og finna aftur. 

Áður en þetta gerðist höfðum við verið stoppuð af nokkrum sem vildu selja okkur miða á tónleika. Það fór svo að við keyptum fjóra miða á tónleika í kirkju klukkan 7 um kvöldið. Klukkan var þá eitt.  

Þetta var í St. Kliment dómkirkjunni og prógrammið hjóðar svona í stuttu máli  Mozart, overture í C dúr

Albinoni adagio. Bach fíðlukonsert i g moll.  Vivaldi  Sumar og Vetur og árstíðunum fjórum. Smetana Moldau. Tchaikovsky vals  Dorak Húmoreska. 

Klukkan var 2 og ég orðin þreytt. Við fundum góðan veitingarstað þegar við komum yfir brúna. við höfðum verið lengi yfir hana. Þar var maður eins og síld í tunnu. Það var svo margt fólk á henni.

Staðruinn sem við fundum var við  brúna.  Ég sá hann niður af henni og leitaði af honum.

Þarna sátum við og nutum hins ljúfa lífs,fengum okkur fish and chips og bjór. Þar sem ég sat þarna hugsaði ég um hvað við ættum að gera í bænum til klukkan sjö. Klukkan var þrjú og mér óaði við að ganga meir. Pálmi talaði um að taka leigubíl á hótelið. Leigubílar eru ódýrir þarna og öruggir ef maður notar vissar stöðvar. Þjóninn bauðst til að hringja fyrir okkur og gerði það. Hann skrifaði á miða gerð bílsins og númer og sagði að við gætum setið þarna á meðan. Reyndar var beðið eftir sætum og við fórum út fyrir staðinn og biðum þar. Bílinn kom. Allt stóðst. Við vorum komin upp á hótel klukkan fjögur. Ég kastaði mér í hart rúmmið og steinsofnaði. Klukkan sex vaknaði ég. Við tókum aftur bíl í bæinn. Í þetta sinn vorum við með ungan röskan bílstjóra. Hann kom okkur fljótt og vel á staðinn. Fór eftir þessum þröngu götum sem eru fullar af fólki , krókaleiðir og af færni. Úti við kirkjuna var stór röð af fóki sem hafði keypt miða. Okkur var svo hleypt inn. Kirkjan er dásmalega falleg á innan. Við fengum sæti á einum kirkjubekknum og var ég einu sinni enn að drepast í bakinu en tónleikarnir voru dásamlegir. Okkur var gefin plata þegar við keyptum miðana og sé ég á henni að organistinn og einleikarinn á fiðlu eru líklega feðgar.. Þeir heita Josef Lecian og Igor Lecian.

Eftir tónleika rölum við út.

Ég nefndi þetta nokkuð seinna við Pálma. Hann hafði ekki séð þessa auglýsingu en hafði áhuga og það varð úr að hann hringdi í Heimsferðir og nokkru seinna keyptum við ferð sem var næstkomandi föstudag.

Ég trúði þessu varla sjálf.

Föstudagurinn rann upp. Við ætluðum að vakna klukkan 7 og Pálmi ætlaði að skilja bílinn eftir í Keflavík. Klukkan hálf fimm vaknaði ég og gat ekki sofnað aftur.  

Við fórum til Keflavíkur og ferðin frá Keflavík gekk eins og í sögu.  Flugvélin frá Travel Wings eða Travel Serves var rúmgóð og við fengum heitan mat og drykk eftir vild. Það var boðið upp á nokkrar gerðir af gosi. Það var boðið upp á vatn, bjór, hvítvín og rauðvín og þetta var innifalið í verðinu.

Ég sat og las bók um hund. Hann sagði frá.  Von bráðar vorum við komin til Prag.  

Fararstjórar mættu okkur á flugvellinum og komu okkur fyrir í rútum. Rútan sem fór með okkur kom við á 7 hótelum og okkar hótel var þar seinasta svo við fengum góðan túr um borgina.  

Það er 27. apríl 2012 og hitinn í borginni um fimmleitið er 27 stig. Okkur var sagt að á þessum degi hefði aldrei verið svona heitt síðan mælingar hófust fyrir rúmlega 240 árum.  

Við komum á hótelið okkar. Það var þokkalegt þriggja stjörnu hótel í íbúðarhverfi.  Ég prufaði rúmið strax og fann að það var allt of hart. Ég myndi aldrei getað sofið á þessu.

Ég fór niður og talaði við stúlkuna en það var eins og hún skildi ekki orð af því sem ég sagði og hún svaraði með hörkusvip að öll rúmin væru eins.  Ég er bakveik og get ekki sofið á þessu sagði ég en engin viðbrögð. Það var auðfundið að hún vildi ekkert gera.

Við fórum því út að skipta peningum. Leituðum af hraðbanka og lentum í nokkrum ævintýrum . Hittum vingjarnlega konu sem skildi okkur ekki og loks fólk sem benti okkur á bankann.

Seinna hringdi ég í fararstjórann og sagði honum frá vandræðum mínum. Hann bað mig um að fá að tala við stúlkuna í afgreiðslunni.  Ég rétti annarri stúlku sem mér leist betur á símann.  Þetta hafði ekkert upp á sig og ég þurfti að rífast í konunum.  Getið þið að minnsta kosti ekki látið mig fá auka sæng undir mig spurði ég.   Úr þessu varð mikið þóf og þær i afgreiðslunni ræddu þetta fram og til baka. Loks fékk ég vilyrði fyrir sænginni. 

Þessi sem mér leist betur á, hún var eldri, kom upp til mín með sængina. Nú kom nóttin. Ég svaf ekkert eða mjög lítið og mér verkjaði í allan líkamann.  

Seinna frétti ég að stúlkan í næsta herbergi hefði heldur ekki sofið dúr þá nótt og var að hugsa um að leggjast á gólfið

Þetta var eina  hótelið sem var laust þegar við bókuðum og ég frétti að hin hefðu öll verið góð.  

 Útsýni úr hótelinu. 

 Séð úr rútinni fyrsta daginn. 

Ef netið væri ekki þá hefði ég aldrei kynnst henni. Ég kynntist líka vestur íslendingi á netinu. Konu sem á báðar ættir að rekja til Íslands. Ömmur og afar hennar í báðar ættir komu frá Íslandi.  Mamma hennar talaði íslensku á heimili sínu í æsku og  mun vera um áttaætt núna.

Þessa konu hef ég ekki þekkt lengi en tala líka við hana í bréfum á hverjum degi.  Hún sótti um vinskap á Facebook og í þettta skiptið sagði ég já, þó ég vissi ekki deili á  henni.

Ég hélt hún væri að sækja um þetta fyrir leikina.  Hún var það líka í og með.

Nú hef ég verið í leiknum mínum þa fésinu og hef ekkert meir að gera.

Barabörnin eru hér í næsta herbergi og ég heyri ánægjulegt tal þeirra. Þegar ég byrjaði þetta blogg voru þau smábörn en eru núna 10 og 13 ára. Freyja fermdist 26, mars,

Það var góður dagur. Ég á líka tvö önnur barnabörn 11 og 7 ára gömul.

Ég má til með að segja frá því að ég fór í apótekið um daginn að sækja meðalið mitt við andlitsverkjunum. Það hjálpar aðeins en ekki alveg.  Þegar kom að mér og ég fékk meðalið mitt eftir smá bið þá var mér sagt að það væri bara til einn pakki af þessum þremur sem ég átti að fá. Svona lagað hefur nú komið fyrir mig áður.

Ég fékk kvittum upp á það að ég væri búin að borga. Konan sagði að ég gæti komið aftur á morgun. Já, sagði ég , þetta var nú verra því ég gerði mér ferð hingað.  Konan nefndi ömmur apótek í þessari keðju sem ég gæti farið í og talað við mig eitthvarð meir. Svo bað hún mig um símanúmer og ég lét hana fá það.  Þá segir hún, já ef þú skyldir gleyma þessu. Ég svarði þessu gleymi ég ekki, því ég  þarf á því að halda. Eitthvað ætlaði ég að segja meira við hana, því þetta hafði allt verið í góðu og mestu rólegheit yfir  okkur en konan þaut í burtu og var farin áður en ég gat sagt meira.  

Ég skil unglingana sem ég umgengst. Nýfermt barnabarnið og vinkonur hennar, held ég. En skil ég fólk sem er 20 árum yngra en ég.

Ég var að tala við konu í dag. Ég er rétt málkunnug henni.  Hún nefndi það að sitja í 90 gráða vinkil og ég bara hváði. Hún sagði þá sitja með fæturnar beina.  

Þá skildi ég hvað konan átti við en seinna í kvöld datt mér í hug að mín kyslóð segir eða sagði  bara að sitja flötum beinum.

Ég er viss um að það er margt annað sem fólk sem er á þessum aldri segir öðruvisi en ég.  Einu sinni vann ég á Þjóðminjasafninu og heyrð þá oft sagt, er búið að setja þig á Þjóðminjasafnið.  Vona að ég sé ekki alveg orðin forngripur. Það gerir þá bara ekkert til. Það er gott að eldast og kannski þroskast, vonandi.  Lífið er gott.  

Ég var að fara í Hörpuna. Ég hef aðeins einu sinni farið á tónleika þar. Það var í sumar. Ég man mánaðardaginn afþví frændi minn á afmæli þá, 28 júní. Við hjónin vorum að fara að hlusta á Afrocubism. 

Við þurftum að bíða tímum saman afþví að flugi þeirra hjómsveitarmanna seinkaði en það borgði sig. Tónleikarinir voru mjög góðir.

En á sunnudaginn var uppskeruátið Nótunar. Það voru viðburðir á göngunum og svo tónleikar í Eldborg klukkan hálf tólf og aftur klukkan 2.

Eins og síðast var afmæli í fjölskyldunni. Sonur minn hann Guðmundur átti afmæli. En hann er nú á hjómsveitarferðalagi í Þýskalandi.

Ég hitti frænda minn sem ég hef nýlega kynnst frammi á göngum Hörpunnar. Sonur hans fermingardrengur var að spila með gítarhljómsveit og hlustaði ég á hana.  

Það var mikill fjöldi af fólki. þegar farið var að hleypa inn, barst ég með fjöldanum í salinn og ég fann mér gott sæti.

Þegar ég hlustaði á Afrocubism langaði mér líka að hlusta á annarskonar tónlist í Eldborg og nú var tækifærið.  Ég var ekki svikinn.  Nú gat ég virkilega heyrt hve góður hljómburður er í salnum. Það mátti heyra saumnál detta.

Atriðin sem flutt voru öll mjög góð. Ekki gat ég gert upp á milli þeirra en samt er eitt sem situr eftir. Lítil 4 ára stúlka sem spilaði á fiðlu eins og hún hefði aldrei gert neitt annað.  Það var sko ekki sarg í fiðlunni hennar, heldur blíðir fagrir tónar. Mikið var gaman að hlusta á hana. Ég heyrði í dag að hún hefði fengið verlaun.  

Þessi litla stúlka heitir Sóley Smáradóttir.  Meðleikari hennar á píanó var Ásta Haraldsdóttir . Sóley er í Suzukitónlistarskóla Reykjavíkur.  

Tónleikarnir byrjuðu á Lúðrakalli .  Mér fannst mjög gaman að heyra það. Lúðrasveit Nótunnar lék það.

Það var Intrada efir Tryggva M. Baldvinsson.

Þá byrjuðu nemendurnir og fyrst var Trommusveit Stykkishólms, 5 vaskir drengir með skemmtilegt verk. Ekki ætla ég að telja allt upp sem flutt var en það var gaman að sjá framlag tónskólans míns. Tónskóla Sigursveins sem flutti Tákn Zorros þjóðlag sem Maria Cederborg útsetti. Krakkar spilandi á fiðlur með húllahringi um sig miðja að húlla á meðan. Fráært það

Ég fór ekki á seinni tónleikana. En þetta var svo gaman. Ég fór ánægð út í norðannæðinginn og kuldann og kom mér heim.  

 Á leiðinni í Hörpuna. Norðannæðingur úti og hrafnar nota vindinn við Hörpuna.

Strákarnir úr Stykkishólmi.

Sóley Smáradóttir.

 Tónlistarskólinn á Akranesi. 

Tónskóli Sigursveins.

  Aftur út í ískaldan veruleikann. 

PS. Þetta með afmælin. þegar ég fór á tónleika Sólstafa í Gamlabíói átt frænka mín stórafmæli. Hún er stystir frændans sem átti afmæli þegar við heyrðum og  sáum Afrocubism. Mætti halda að ég veldi tónleika eftir afmælum. ahhah  En þetta eru nú bara tilviljanir.  

Ég var með lista yfir  verkina mína og lét hann hafa. Hann sagði að það væru 20 ár síðan ég hefði komið vegna þessa verkja.

Hann sótti skýrluna mína og við fórum yfir málið. Hann sagði að taugalæknir sem ég fór til segði að þetta stafaði frá taug sem liggur frá eyra og niður andlitið.  Ég man aldrei hvað þessi taug heitir. Þrí eitthvað.

Ég hafði fengið lyf sem ég þoldi ekki hérna áður fyrr en nú eru komið nýtt lyf sem ég fékk. Þá er bara að vona að það dugi.  

Ég er komin með andlitsverkina aftur. Hálft andlitið er allt undirlagt af verkjum. Hægri hluti þess.

 Ég var svona stanslaust í 10 ár eða meir en svo smá rénuðu verkirnir og ég fann ekki fyrir þeim í önnur 10 ár.

Fyrst þegar ég fékk þetta gekk ég með Guðmund. Þá var haldið að ég væri með bólgur og gröft í ennisholunum, sínus heitir það. Og ég fór til gamals háls, nef og eyrnalæknis. Hann hreinsaði út með nál fullt af greftri.

Ég náði mér en nokkru seinna fékk ég þetta í nokkra mánuði.  Það kom í ljós að þetta var ekki sínus. Ég man nú ekki hvað var gert þá. 

En svo seinna fékk ég þetta og verkirnir voru í mörg ár.  Ég gekk á milli sérfræðinga. Allt mögulegt var reynt.  

Ég fékk þunglyndislyf og eitt er víst að ég er ekki þunglynd.  Ég reyndi alltaf að vera kát og bjartsýn og lifa lífinu eðlilega.  Ég reyndi að útiloka verkina og hugsa fram hjá þeim.  Ég notaði ekki verkjalyf. 

Ég fékk flogaveikislyf, kortson líka hitt og þetta. Ég var send til nálastungulæknis og ekki dugði það. Í seinasta skiptið sem ég kom til hans hitti hann einhverja taug á hálsinum. Ég heyrði mig öskra og svo varð allt svart. Ég fór ekki oftar til hans.  Ég fór til taugalæknis sem sagði mér að það væru svo margir aumir blettir aftan á hálsinum á mér að það borgaði sig ekki að stinga á þá.  Mér sárnaði en sagði ekki neitt. Það var ég sem var með kvalirnar og það borgði sig ekki að reyna. Já. takk.

Ég fékk góm sem ég svaf með um nætur og ég get endalaust talið. Ég fór til nuddara sem teygði á andlitinu innan frá. Ég hreinlega gafst upp að reyna.

Svo hurfu verkirnir og mér leið vel.  Þangað til fyrir einum og hálfum mánuði eða svo. Nú vona ég bara að ég þurfi ekki að ganga með þessa verki það sem eftir er ævinar.

Það getur verið erfitt að brosa. Það getur tekið í. Andlitið er sá hluti líkamans sem sýnir persónu manns, finnst mér og það er erfitt að sýna ekki sárslaukann þegar maður brosir og ég brosi mikið.

Ég er aum í gómnum en samt get ég ekki staðsett sársaukann. Hann er í kinninni. í beinunum. Stundum er sviði í andlitinu. Stundum hlaupa nálar um munninn.  Mér líður eins og ég sé með tannpínu enda fékk ég tannlækni einu sinni til að taka tönn sem ég var viss um að væri sökudólgurinn. Það varð til þess að ég missti líka heila framtönn því það varð að gera brú.  Þetta er nefnilega mjög slæmt og nú er ég komin með þetta aftur. Kuldi og trekkur æsir upp verkina. Heit sól í gegnum rúðu líka. 

Ef ég segi frá því að ég finni fyrir sársauka í andlitinu verður margt fólk vandræðalegt og vill losna við mig sem fyrst svo ég nefni þetta yfirleitt ekki.  

Jæja ég læt þessa færsu fara út.  

Ég man vel hvernig hitt sviðið var og hvernig maður horfði upp ef maður sat á fyrstu bekkjunum í bíóinu.

Við komum inn í forsalinn.

Jú þarna var allt eins. Ég fór upp í tröppu til að taka mynd yfir salinn.  Ég tók mynd en það var eitthvað að henni og ég fór að stilla myndvélina. Þá kom atvinnuljósmyndari og mér fannst hann ætla að standa fyrir mér. Ætlar þú að standa þarna fyrir framan mig spurði ég manninn. Nei, ég ætlaði bara að taka mynd af fjöldanum sagði maðurinn.  Alltaf er ég með munninn opinn. :-)

Ég hitti unga konu niðri og hún spurði mig hvort ég væri ekki mamma Gumma. Eitthvað kannaðist ég við hana og hún sagði mér að við hefðum verið í söngnámi saman hjá Mörtu Halldórsdóttur. Ég mundi þá eftir henni og spjallað dálítið.

Adda var komin með börnin og vin sinn. Það var farið að hleypa inn. Ég tók utan um miðan minn og hálpartinn hélt að það myndi einhver rífa af honum, eins og gert var í gamla daga. Miðana hafði ég fengið fyrir viku.

Við gengum inn og leituðum af sætunum okkar, fundum þau en nú kom babb í bátinn. Konan sem ég hitti og önnur kona til voru í tveimur sætum sem við áttum. Við héldum að þetta væri misskilningur og þær hefðu farið sætavillt en það var ekki þær voru líka eins og við með miða á 7. bekk 10 og 11.  

Við fjölskyldan ætluðum að sitja saman sagði ég. Pálmi fékk þær fram með sér að athuga þetta og það leið og beið þangað til hann kom aftur.  Hann kom og ég frétti seinna að þær hefðu fengið sæti uppi en ekki verið mjög sáttar sem von var. Söngsystir mín sagði þó að þap væri mikilvægt fyrir fjölskylduna að vera saman. Þær fengu miðana endurgreidda. 

Seinna sá ég söngsystirina uppi og ekki veit ég hvernig henni leið. Mér þykir þetta leitt en ég gat ekkert get af þessu.  

Tónleikarnir byrjuðu og það var mjög gaman. Ég reyndi að taka nokkrar myndir og vídeó.

í hléinu fórum við niður, Gummi var búinn að segja börnunum að koma. Niðri var eins umhorfs eins og ég mundi. Salernin á sínum stað og þarna sá ég hurð sem ég mundi ekki eftir. Þangað inn fórum við og vorum á réttum stað.

Ég þáði einn bjór hjá Gumma.

Hér sést Gummi, mðe hveiti á bolnum baksviðs og svo eru  hluti af fólkinu sem tók þátt í tónleikunum með þeim á hinni myndinni. Næst ætla ég að setja mynd af börnunum hans Gumma sem voru þarna niðri líka.

Það var gaman að koma þarna niður og sjá herbergi í húsinu sem ég hafði aldrei séð áður. Hljómleikarnir héldu áfram. Það höfðu verið þrjú sæti laus fyrir framan okkur en nú kom fólk þangað. Andri á flandri settist fyrir framan mig.  

Það er ekki  hægt að lýsa tónleikum og því sem maður upplifir og ég ætla ekki að reyna það. Strákarnir í Sólstöfum smellpassa saman og mynda eina heild. Allir eru þeir mjög góðir og engan má vanta. Þeir eru hlekkir í keðju.

Gestirnir sem komu frma voru mjög góðir. Mér fannst saxófónleikurinn magnaður. bakraddirnar voru góðar. Píanóleikrainn, kórinn og svo slagverksleikararnir.. Pálmi hafði smíðað grind undir stóran disk sem sleginn var og beið ég í ofvæni eftir því. Gong heitir hljóðfærið.  Ég nefni ekki nöfn allra hér og vona að ég hafi engum gleymt en sem sagt þetta var úrvals lið sem var með þeim. 

Ekki má gleyma henni Gerðii G. Bjarklind. Hún gat ekki komið í eingin persónu því hún var á Spáni en röddin hennar hljómaði í laginu Stinningskaldi og í Stormfari.

Þetta voru hreint og beint æðislegir tónleikar og ekki skemmdi það fyrir mér að heyra öðru hvoru kallað Gummi, elska þig. 

Eftir hljómleika fór ég aftur niður og hitti margt fólk sem ég þekki í gegnum Gumma minn frá fyrri tíð. Gummi fór með okkur og sýndi okkur meira niðri. Hann fór undir sviðið og upp á það með okkur. Eitthvað sem ég á örugglega ekki eftir að upplifa aftur.

Pálmi með vini Gumma á sviðinu. Við yfirgáfum svo húsið. Það var verið að taka öll hljóðfærin út og það átti að vera búið af því á vissum tíma.  Það hafði reyndar tekið allan gærdaginn að koma dótinu fyrir.

Hljómleikagestum var boðið á Bar 11 en þangað áttum við ekkert erindi. Við héldum upp á Hverfisgötu því þar var bílinn okkar í bílstæðishúsinu. Þar lentum við í ævintýri því ég notaði ekki kortið okkar rétt og við vorum í stökustu vandræðum þar til að ágæt yngri hjón komu og hjálpuðu okkur. Þetta var endirinn á ágætu kvöldi.

í dag kom svo stór grein í Mogganum og myndir frá hljómleikunum Við Pálmi lentum á hópmynd með fjölskyldu Adda sem ljósmyndarinn sem ég nefndi fyrr tók. Þar vorum við sögð vera í fjöslkyldu Adda.

Ég hlakka til í kvöld því þá fer ég á tónleika með Sólstöfum í Gamlabíói. Ég hlakka til að sjá son minn og vini hans á sviði þar. Ég er stolt móðir í dag.  

Ég lít til baka og sé strákna mína á fyrstu tónleikum sínum. Þeir voru að læra á blokkflautur í Tónskóla Sigursveins og þessir tónleikar voru í Fellaskóla. Þegar þeir byrjuðu að spila viknaði ég. Þeir vita nú ekkert af því.  

Ég vildi gjarnan veita þeim tónlistarmenntun ef þeir vildu hana. Beggi lærði á gítar of kom einu sinni fram á tónleikum. Hann stóð sig vel en síðan var sú saga ekki lengri.

Gummi tók fyrsta stig í píanónámi og hætti svo. En hann fór fljótt að spila á trommur og þegar hann var 13 ára fékk hann að hafa trommurnar sínar upp á lofti í Langagerði hjá pabba og mömmu. Fljótlega var hann kominn í hljómsveit og það er langt síða að þeir félagarnir í Sólstöfum byrjuðu að spila saman. Þeir eru allir æskuvinir.

Þeir voru snemma þekktir í vissum hópum og hafa gert það vel erlendis. Þeir hafa gefið út nokkrar plötur og sú síðasta sem þeir gáfu út hefur vakið mikla athygli.

Í kvöld spila þeir lögin af henni og það koma líka gestir.  Ég hlakka til því ég hef ekki haft mikil tækifæri til að sjá þá á tónlekum. Tónleikar þeirra hafa yfirleitt verið svo seint eða þá á hátíðum bæði hér og erlendis.

Nú er bara að klæða sig í Sólstafabol og mæta á staðinn.  

Við ræðum um nútíð og þátíð. Ég komst af því að foreldrar hennar eru frá Ísafirði og að hann pabbi hennar var komin yfir fimmtugt þegar Sigríður fæddist.  Hún átti góða æsku í foreldrahúsum og minnist foreldra sinna með gleði og ást.

Það bar á góma að langafi minn hafi átt heima á Ísafirði. Hann hét Sæmundur Jochumsson, fæddur 1845 og dáinn 1908.

Sigríður sagði mér þá að pabbi sinn hefði þekkt hann og Sæmundur hefði ort vísu um pabba sinn. Hún kom svo seinna með þessa vísu uppskrifaða fyrir mig.

Ég var að tala við Sirðríð í dag og hún sagði að ég mætti birta hana og hér kemur  hún.

Örnólfur mig ungan beiddi að yrkja bögu.

En ég kann lítt orðum haga.

Öllur fríður ? maður að laga.    (Hún vissi ekki hvað stóð þarna)

Örnólfur er eirðarlaus.

Inni vill ei tolla.

bráðólmur með beran haus.

Brýst í leikinn skolla.

Hjá Örnólfi sneiði öfund, háð

á lífleiði fæ ég spáð

honum greiðist dugur dáð

djörfung  heiður , blessuð náð.

Nú skal enda Örnólfs brag

aðra bið ég fara í lag

þessa litlu ljóðagrein

lesa og þýða fyrir svein.

Sæmundur Jochumsson.  

Borgarljós. ljósastikur, gul rönd af mána, nálægt jörðu, firðarsúla, stjörnur, svartur himinn,bjarmi af bæjarljóum. 

Þetta sáum við allt áðan. Ég var bara með litlu myndavélina og veit ekki hvort hægt er að taka  mynd af þessu. 

Við keyrðum upp á Nesjavallarveginn. Ferðinni var heitið þangað til að leyfa barnabörnunum að sjá stjörnurnar. Þær sjást nú ekki í borgarljósunum

Þegar komið var aðeins upp á heiðina, blasti friðarsúlan við. Mikið var hún allt í einu falleg. Náði svo hátt upp í himininn. Hérna í Reykjavík sé ég hana aldrei svona. Þessi appelsínuguli máni hafði elt okkur alla leið. Rönd var hann bara og þegar við komum út úr bílum blöstu stjörnurnar við. En ekki vorum við lengi úti. Það var ekki logn og frostið var 8 stig þarna.

Á leiðinni heim sagði ég  börnumum frá þætti sem ég sá í sjónvarpinu. Í honum voru tvö börn frá Tíbet að fara í skóla eftir ísi lagðri á. Faðir þeirra fylgdi þeim og voru þau 6 daga á leiðinni í hörkufrosti og voru aðstæður lífshættulegar. En við fórum bara inn í heitan bílinn okkar.

Horfðum á friðarsúluna, stjörnurnar, ljósastikurnar, mánan, bjarmann frá borginni og borgarljósin.

Þetta var góð ferð.